Voorbij

Grote Broer groeit. Hij is bij. Geen prematuur meer, met zijn eigen afwijkende curve. De kinderarts gaf hem tot zijn tweede jaar om zijn achterstand in te lopen en Grote Broer heeft dat glorieus gedaan. Zelf, zonder dat we hem daarbij konden helpen. Net zoals hij zich op eigen kracht door die eerste cruciale 48 uur vocht.

Hij stapt en loopt en rent, en heeft het uithoudingsvermogen van een overenthousiaste peuter. Hij ervaart en praat en vertelt, en wil geen seconde van de wereld om hem heen missen.

Niet meer in angst zitten bij elke langzame ademhaling. Niet meer een kind dat 'anders' is. Het is voorbij. Ik kan het maar nauwelijks geloven. En ben zo onbeschrijfelijk dankbaar.