Subliem

Hoe kun je de dagelijkse fantastische-huisgemaakte-lunches-en-diners-van-oma geflankeerd door met-stof-bedekte-grand-cru's-uit-de-kelder-van-opa nog toppen? Door aan te bieden op te passen én ons te voorzien van gereserveerde kaartjes voor Grand Palais: de giga overzichtstentoonstelling van Monet.

Zo kwam het dat Kenji en ik de dag voor kerstavond op een met lichtjes en sneeuw bezaaide Champs-Élysées liepen en bibberend in de rij voor het museum stonden. Onze kunsthistorische harten sneller gingen kloppen: zaal na zaal verraste, zowel inhoudelijk als tentoonstellingstechnisch. Samen presentaties van een dergelijk kaliber ontdekken, dat gaat verder dan genieten. Zoiets is visueel opladen.
Daarna door de sneeuwbuien ons vergaapten aan alle twinkelende kerstetalages op de Rue du Faubourg Saint Honoré, om tot slot in de rij te belanden voor Ladurée.
Terwijl daar de champagne vloeide, keken we uit op een witte Rue Royale. Bij de eerste hap van mijn dessert (Ladurées fameuze Ispahan: macarons met rozensmaak, met daartussen frambozen, lychees en een crème gezoet met rozenwater) was ik even van de wereld. Parijs was subliem.

Die dikke laag Franse sneeuw weerhield trouwens onze Thalys ervan om te rijden, dus vierden we ongepland kerst in Parijs. Met Japans kinderlekkers, de zoveelste supermaaltijd voor ons en ook de wijnkelder bleek nog niet lang leeg. De beste kerst in tijden.