The novelty of Kenji's leukemia is wearing off. In less than a week we live and breathe ALL for the preposterous time span of four months.From January till May: winter has turned into spring. Summer is in sight, yet the winter cold still surrounds us.
Never before has Kenji been so weak. Not only contains the kitchen cabinet more types of different medication than ever, the fridge is also full to the brim with medical protein drinks. Cocktails of pills are being alternated with shakes. It might sound like a joke, but seeing Kenji's clothes suddenly so baggy and his limbs so thin makes me want to vomit.
The queasy knot in my stomach tells me something my head knows for a long time, but suppresses in order to keep functioning: the dark ruler named cancer is alienating us from light.
19 reacties:
oh oh lieve Roos...geen woorden..xx
Roos, wat vreselijk. Ik wou dat ik wat kon typen dat hielp en ergens op sloeg. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het snap. Ik snap dat je er zelf ook misselijk van kan worden. Toch is er warmte en licht, niet alleen van de zon. Maar ook van al die mensen die aan jullie denken.
Roos, het lezen doet al pijn. Het is met géén dramafilm te vergelijken. Dit is real en hard. En het is zo triest om alle bijwerkingen en gevolgen te lezen. Ik wens dat deze strijd niet voor niets zal zijn. Ik wil 1000-den kaarsen voor je opsteken. Ik hoop dat je bloglezers voelen als steun. Ik leef met jullie mee. Lieve groet met hart&ziel van Sil.
Wat schrijf je het toch allemaal mooi op!...was het maar mooi.....zo erg allemaal....hele dikke knuffel voor je hele gezin....met heel mijn hart....liefs voor jullie en sterkte heel veel sterkte lieve Roos....xxx...
Ik hoop toch zo dat niet uitkomt waar je zo bang voor bent.
Hou elkaar vast!!
Kijk naar de harten!
Lieve Roos,
Wat afschuwelijk om je zo onveilig te moeten voelen. Dat doet me denken aan de woorden uit een nummer van Iron Maiden: I have a constant fear that something's always near. Ik kan niet meer zeggen dan dat jullie in mijn gedachten en gebeden zijn. Dikke knuffel!
Weer tranen in mijn ogen van zoveel onrecht.
Jonge gezinnen zouden gewoon gelukkig moeten kunnen zijn met elkaar.
Ik wens jullie allemaal het beste.
Een sterkte-knuffel van een oma.
Tranen in mijn ogen en kippenvel op mijn armen. Wat een K**ziekte is het toch. Ik blijf aan jullie denken. Hou vol!
Dikke kus!
wat moeilijk allemaal, maar blijf geloven dat duizenden gezinnen je voor gingen in hun proces en dat jullie met al die liefde om je heen, er ook doorkomen... veel sterkte en moed !
Een dikke traan loopt over mijn wang.
Ik denk iedere dag aan jullie
en blijf een kaarsje branden!
X
ik word er kwaad van als ik het lees : zo'n kloteziekte !!!
Dikke knuffel !
Het is zó rot...
Wens je sterkte!
Een gebed voor jullie uit Iona:
Gods groot erbarmen,
Christus' omarmen,
Geest van de liefde op jou gericht.
Moge genade je helen en warmen,
brengen door donkerte naar het licht.
Ik schrik ervan, Roos. Ik had uit je eerdere berichten niet opgemaakt dat Kenji voedingsdrankjes nodig had. Bij mij werkte koud eten (milkshakes, ijs) beter om calorieën binnen te krijgen dan warm eten (de geur kan misselijkheid oproepen). Misschien hebben jullie daar nog iets aan.
Hhhmm. Zucht. Bel je snel.
Tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel....wat is het toch vreselijk moeilijk voor jullie.
Hou elkaar goed vast! Ik denk aan jullie
liefs Sig
Hou vol! Die voedingsdrankjes zitten bomvol vitaminen en eet makkelijker weg dan vast voedsel en daarnaast val je ook enorm veel af door het niet bewegen..maar dat wil niets zeggen over je innerlijke kracht. Mensen kunnen heel sterk zijn, ondanks hun zwakke gestel..
wat een verdriet om naast iemand te staan die zo lijdt, sterkte.
Lieve Roos,
vaak en steeds vaker moet ik aan jullie denken en vaak en steeds vaker kijk ik even op je blogg.Prachtig vindt ik de vier harten op je muur,dat is zo'n mooi en eeuwig symbool van jullie liefde voor elkaar.
Vergeet niet bij(of ondanks)alles af en toe even bij de harten stil te staan,zij geven je meer kracht dan ik je geven kan..........
(We kennen elkaar niet maar toch leef ik met jullie mee)
Een reactie plaatsen