Your weddingdress.Your controlling mother-in-law.
Your garden renovation.
Your 20-wks ultrasound.
Your sudden loneliness.
Your upcoming exhibition.
Your crying baby.
Your broken friendship.
Your health issues.
Your dancing butterflies.
Your new job.
Your cat's wanderings.
Do not consider your story futile or minor in comparison to mine. Let me do my own thinking: whatever is meaningful to you, is meaningful to me too.
The four walls of my room and the ever-demanding circumstances in it seem to shut out the outer world. Except it is not a case of 'me versus the others': we are all one.
Tell me about your life today.
30 reacties:
dag roos,
wat een bijzondere vraag. in nederland was ik een actieve volger van je blog en liet ik ook reacties achter. inmiddels lees ik je vanuit de raarste plekken in europa, tijdens een half jaar sabbatical met mijn gezin. het voelde soms een soort van ongepast, vanuit mijn enorme geluksgevoel op dit moment. maar je hebt gelijk, het is niet jij tegen ik/ons, we zijn allemaal onderweg, soms kruisen we elkaar, soms loopt de een wat voor, blijft een ander achterop en soms lopen we samen.
sinds vier jaar is mijn man nier patiënt, inmiddels met een donornier. dat gaf ons een duwtje om de tijdens onze studententijd gedroomde reis door europa alsnog te maken, nu met ons drie dochters. ik denk onderweg veel aan je, hoe vreemd dat ook mag klinken van een volslagen onbekende. ik wens je al het goede
Weddingdress- gemaakt door mijn moeder supermooi en gevult met 7 maanden baby.
Controlling mather-in-law tja dat is ze niet meer sinds de scheiding maar controling was ze zeker.
garden renovation er staan komkommerplanten en passieflora's klaar om geplant te worden er moeten wat dode planten weg maar telkens als ik naar buiten wil regent het.
sudden loneliness tja ik voel me soms vreselijk alleen zeker als de kinderen bij hun papa zijn.
Health issues heb een spierziekte ben erg veel moe.
Dancing butterfly's bij mijn ouders in de tuin komen af op het rottende fruit op het vogelvoederplankje.
Zo genoeg te lezen?
Liefs Fran
Tot mijn knieën in de modder omdat ik mijn (schone)was uit de schuur moet halen.
Door de modder weer terug bikkelen omdat ze de stenen van ons terras hebben verwijderd voor een.......... ach je weet t wel. ;D
Helemaal geen zin om vanavond met man en kind de wekelijkse boodschappen te gaan doen; met een eigen winkel (6 dagen in de week open)heb je nooit tijd om zelf te 'winkelen'...En ik vertik het om alleen al die tassen te dragen.
Maar wel heel blij dat al mijn haakwerkjes zo goed lukken ( al zeg ik het zelf); iets dat ik pas een paar weken kan.
Ik wens je dit weekend overvliegende ganzen toe; daar word ik altijd zo blij en rustig van. (of vliegen die nu niet meer...ik ben zòòò'n stadmens!)
Eigenlijk zou ik aan de studie moeten, maar heb gisteren sinds lange tijd weer eens stofjes gekocht en die moeten verwerkt worden. Dus moet mijn hobbyplek opgeruimd worden en daar hoort de verhuizing van een kastje bij. Dus de overloop is nu weer leeg, want daar stond het kastje eerst, en het kasje moet nu in elkaar gezet worden.
Dat houdt mij bezig vandaag.
Ik ging koffiedrinken bij Avoca met een Nederlandse collega en heb daarna met een kortingsbon een mooi shirtje bij White Stuff gekocht :-) Nu weer aan het werk.. ik zit al twee dagen naar naakte mensen te kijken omdat ik een boek over naaktfotografie vertaal. Eerst was het wel grappig, maar gisterenavond had ik het zó gehad met al die ontblote lichaamsdelen! Man is naar de film, poes is buiten. Lekker rustig. Ga zo een kop thee zetten.
Grinnik: geen trouwjurk, geen tuin, geen kat en geen dringende gezondheidskwesties nu. Ik heb uitgezaaide borstkanker en hoorde in de zevende maand van mijn zwangerschap dat ik ongeneeslijk ziek was. Toen had ik niet kunnen voorzien dat het nu zo goed zou kunnen gaan. Ik reageer goed op de medicijnen die ik nu gebruik, ze werken prima en ik heb er eigenlijk geen bijwerkingen van.
Vandaag heb ik een paar wassen gedraaid, even met mijn zoontje met de blokken en Duplo gespeeld, maar daarna viel hij in slaap. Toen heb ik een postpakket gemaakt voor een neef van mijn vriend, die met zijn vrouw drie kinderen tegelijk heeft geadopteerd. Toen ons zoontje wakker was zijn we eerst naar het postkantoor gegaan om het pakket te posten en daarna op de terugweg naar de speeltuin. Nu zit de kleine man van een bord aardbeien te smullen. Vanavond gaan we naar een feestje en hij mag mee (en het campingbedje ook).
Ik hoop dat er voor jou spoedig tijden aanbreken waarin je je druk kunt maken om onbenulligheden.
Vandaag is Top1 voor het eerst met zijn nieuwe reeks sieraden op een lokale kunstmarkt. Ik heb met Top4 Top3 weggebracht naar scoutingkamp - ook de eerste keer. We waren er alledrie ongemakkelijk onder, en ik voelde al heimwee bij het wegrijden. (Hij vast ook wel.)
Daarna als verrassing met Top4 naar opa en oma, die met hun zeilbootje bij Noordpolderzijl in het haventje zijn drooggevallen. Top4 heeft heerlijk met opi zitten spelen, daarna samen boodschappen gedaan en op de boot gegeten.
Bij thuiskomst Top4 voor de buis met Molletje gezet (ze was doodop), en het gras gemaaid, de bamboe gekapt, was opgehangen en vrijwel direct weer binnengehaald (onweersbui), na het onweer nog een struik bijgesnoeid en ondertussen bieten in de oven geroosterd voor Borsjt.
Een eenvoudige zaterdag. Dat was hard nodig.
Heerlijk gewerkt in onze bloemen winkel.....gezellige klanten en groene vingers...twas druk maar gezellig nu even niks meer...geniet van een heerlijk weekend...liefs van mij...xxx...
Mag ik je mailen? Dan krijg je van mij regelmatig een 'briefje' om je wat af te leiden, te steunen en.... gewoon een 'brief' via de mail....
Ik ben even alleen. Dat komt niet vaak voor, zoals we met ons drieen in een camper door N Amerika reizen. Klein en altijd op elkaars lip. Dat is vaak heerlijk.. En soms ook benauwd. Maar man en zoontje zijn vanochtend op pad en ik zou werken, maar internet hebben we niet altijd en het is verleidelijk om er te blijven hangen.
Dus ik zit op het bed, drink melk uit een pak, eet marsmellows (niet goed) en kijk naar het computerscherm.
Dank je voor je uitnodiging, Roos. Want ook ik volg je blog al een tijd, voel me met je begaan en zou wel terug willen uitreiken, maar doe het dan niet want wat heb je daar aan.. van iemand die je niet kent, met een gezonde man en een heel ander leven.
Soms denk ik als het mijn man was, zou ik het dan zo kunnen doen als jij het doet? Het is mijn grootste angst.. denk ik. Maar het is niet de goede vraag, want het is niet zo. Mijn leven is nu hier, in Seattle vandaag, waar we zijn aangeland. Buiten is het grijs en drassig en de kleine camping staat tjokvol grote witte RVvoertuigen Hier binnen staat de afwas en dat werk ligt er ook nog.
Dat ga ik maar doen.
Ik zwaai naar je van ver weg.
dag lieve Roos,
Een beetje een bijzondere dag vandaag, voor mij... De dochter van een NL internet vriendin die in Amerika woont, doet ook dit jaar weer mee aan de Relay for Life, een evenement van de American Cancer Society. Voor een tiener vind ik dat heel mooi en bijzonder, die inzet... Vanavond worden er kaarsjes gebrand en er zal er ook eentje bijzijn voor Nathan, heel lief van hen.... Het raakt me zo, die virtuele steun die van overal ter wereld, dat heb jij vast ook.... (een link kan je vinden op onze blog www.herten.com)
Verder is het hier een rustige dag. De grote jongens gingen naar de Scouts. Nathan en ik hebben koekjes gebakken. En kleine Hannah wordt zo groot, ze entertaint in haar eentje het hele gezin en verovert alle harten....
Vandaag stond grotendeels in het teken van studeren. Over anderhalve week examen.....mijn man en zoontje van 4 zijn de halve dag samen wezen skiën in Snowworld, en hebben van die tijd met elkaar genoten. Ik hoor ze nu boven spetteren in bad, alweer zo'n echt vader/zoon moment. Vanmiddag heb ik nog een beetje geborduurd en de keuken schoongemaakt. Al met al best een genoeglijke dag. Nu roepen ze mij, om mijn zoon uit bad te vissen en lekker in zijn pyamaatje te hullen, waarna hij vast lekker zal slapen na zo'n drukke dag.....
Lieve Roos, roep maar als je het nodig hebt, dan beschrijf ik mijn dag voor jou! Knuffel vanuit een (dit weekend) zeer druk en luidruchtig Landgraaf!
Vandaag ging ik op reis met de jongens, naar Annemiek, en dat was heel erg leuk. De jongens speelden met elkaar met de houten trein, reden heel veel rondjes en genoten. En Annemiek bracht me de beginselen van het vilten bij, het is moeilijker dan ik dacht maar wel erg leuk om te doen. Ik maakte een poppendekentje voor Elke haar lieve pop; ze slapen nu samen, met het nieuwe dekentje;-)
Thuisgekomen samen lekker gegeten en verhalen verteld aan de thuisblijvers en de thuisblijvers aan ons.
Het was een heerlijke zaterdag.
xx
Na de gebruikelijke zaterdagochtendrituelen, zoals de kinderen afleveren bij zwemmen, en boodschappen doen zijn we ons klaar gaan maken voor bezoek van een lieve en bijzondere vriendin haar driejarige dochtertje. Een vriendin waarmee ik bij dezelfde hospita heb gewoond en die man en ik tijdens een reis hebben opgezocht in Afrika, waar zij toen werkte. Het maakte niet uit hoe lang we elkaar niet gezien of gesproken hebben, als we elkaar zien is het altijd goed, voelt het alsof we op een doordeweekse dag onze maaltijd in de keuken van onze hospita staan te bereiden. Een hele bijzondere vriendschap om te koesteren ;-)
Hai Roos,
Mijn dag kende 2 gezichten; vanmorgen donderwolken met mijn 3-jarige waar het even niet lekker mee klikt, we botsen, hij test mijn grenzen, ik ben moe door jongste zoon van 8 maanden en bewaak mijn grenzen te heftig.. Aan het eind van de middag heerlijk alleen naar de moestuin, geen kids, geen man, geen huishouden, alleen ik in de tuin, verwoed gespit en mooi gemaakt, opgeladen.
Dank voor je uitnodiging! Gek om zo tegen een 'vreemde' te praten.. Voelt dat voor jou soms ook niet vreemd?
Warme groet, Laura
Roos-weet je wat jou bijzonder maakt:dat je ook nog aandacht kan opbrengen voor anderen.Ondanks je eigen zorgen! Hier géén sensationeel verhaal over een trouwerij en prachtige trouwjurk. Een apart pakje&pak in zwart&beetje wit. Het was simpel maar goed en nu zou mijn wens een groot feest in de boomgaard zijn met lekker veel eten&drinken voor iederéén die ons lief is. En goede muziek en dan dansen tot in de vroege uurtjes onder de feest-lampjes. Maar ik ben tevreden met onze keuzes. Ik mag bij zijn met keuzes.
Sommige mensen hebben niets te kiezen... Mooie Pinxsterdagen toegewenst met hart&ziel dor Sil.
Liefje, wat een mooie post. Zoals Sigrid al schreef hadden wij vandaag bezoek. We werden verwend met mooie cadeautjes, er speelden vier jongetjes in harmonie met elkaar met de trein en wij dronken thee, aten een aardbeientaartje en viltten een lapje. Vanavond speelden Roeland en ik monopoly met Sarah waarbij Sarah ons allebei helemaal blut speelde :o)
Nu zit ik op de bank met mijn laptop, Roeland kijkt een of andere hele foute film (met veel bloed en brullende mannen) en het kaarsje voor jullie brandt.
Dag mooi mens!
xx
Een ogenschijnlijk gewone zaterdag hier.
Bakker, boodschappen, opruimen en de was.
Maar omdat ze al zo lang niet zo ordinair geweest zijn, heb ik er erg van genoten.
dank voor je lieve woorden.
Ze helpen.
zoen voor jullie
Dag lieve Roos,
Net na een heerlijke BBQ met een groot deel van mijn familie mijn "grote" kleindochter (ze heeft een klein zusje) naar bed gebracht, verhaaltje gelezen en nu ligt ze nog even lekker te kletsen.
Een geluksmoment.
Ze is mijn grote kleindochter sinds een paar weken.
Zat toen aan de telefoon en zij stond achter mij op de bank.
Natuurlijk ging zij kletsen toen ik aan de telefoon was.
Zeg ik tegen die meneer: sorry meneer ik heb U even niet verstaan want mijn kleindochter was aan het kletsen.
Waarop zij over mijn schouder komt hangen en zegt: Ik ben toch jouw GROTE dochter :-0
Groeten van een trotse oma.
Well, since you asked...I am peri menopausal which means crazy hormones and weird things like weight shifting to my midrift no matter what I do, eat or drink or don't eat or drink. I relish hearing about your relationship with Kenji because my own personal one lacks so profoundly that to read about yours inspires me that this kind of love and connection exists. I pray for you and your family often. My son is just finishing second grade and he is a chick magnet already. He is the soft, sensitive type which also makes him a target for the bullies *sigh*. My mother is about to get married - at 76, the groom is 82 - and I am thrilled for both of them but it will mean great chunks of my summer (the very short Canadian summer) that I will spend with her to clean out her apartment so she can make the move to live with her sweetheart. I would also tell you that I lost my first husband to a ravishing form of brain cancer so when I read about what you write, I feel it down to my bones and send you all the love I am capable of sending through cyberspace. I also would tell you that hope is so important to hold on to and that your recent, honest posts about living in the moment are so poignant and a propos to everyone.
Lieve Roos,
Hier gebeurt niets spectaculairs...gewoon leven...proberen in balans te blijven/zijn.
Genieten van het zonnetje...van een vrij weekend!!Door de weeks werken, 's avonds een stukje haken of zoiets.
Straks ga ik met m'n lief en stukje fietsen, we nemen koffie en koekjes mee en kijken wel waar we uitkomen.
Een big hug voor jou!!!
Mijn leven deze dagen zijn vol zorgen en angst ,om een volwassen zoon met een goede baan en eigen huis ,die veels teveel drinkt ,blowt ,speed en coke gebruikt ,ik heb nooit echt plezier meer en er is nog meer ,maar ik vond dit nu al genoeg nu ik het opschreef
Liefs en sterkte Roos ! jij bent een mooi mens
Ik lees stilletjes met je mee, leef met je mee... Ik had een prachtige paarse trouwjurk, 6 maanden zwanger, gelukkig. Toen onze zoon twee was werd mijn man ziek, het is nu al 11 jaar heel moeilijk omdat zoon ( nu inmiddels 13) ook gaat inzien dat het bij ons "anders" is. Soms heeeeel zwaar, soms weer even fijn. Pluk de dag is mijn motto, ik kan niet anders'
Ik bid voor je. Groetjes Babette.
Dag lieve Roos,
Wat een mooie berichten staan hierboven. Sommige berichten zijn zwaar, maar dat hoort er (helaas) allemaal bij..
Hier geniet ik op het momentvan mijn kleintje van 'in augustus 2' (net zo oud als jou jongste toch? ze kletst en speelt heel leuk en wat ik lees over 'kleine broer' is vaak heel herkenbaar) en van mijn 33-weken-buik. Het wordt nu wel wat zwaar dus ik twijfel of ik toch eerder met verlof zal gaan dan de geplande 36 weken.
Ik ben veel aan het haken (om een beetje rustig te blijven) en met kruidenplantjes bezig. Beetje trial and error. Gisteren eigen salie gegeten, vanavond iets met eigen basilicum. Het zijn kleine geluksmomentjes.. in de tuin staan nu ook een kistje met sla en een kistje met boontjes. Ik denk over twee weken daarvan te kunnen eten. Het klinkt onbenullig maar het maakt mij heel blij! Het komt allemaal uit kleine zaadjes, wat een kracht hebben die toch!
Ik wens jou ook veel kracht!
Liefs, Charlotte
We zijn aant verbouwen en de vloer wil maar niet lukken... Deze week komen ze een derde poging wagen. Toi toi toi...
Ondertussen is zoonlief gestart in school. Een mooi emo-momentje voor mama dus...
Lieve Roos,
Dit weekend was met recht wisselvallig. Buien afgewisseld met zonneschijn. Van kamer poetsen naar misselijk en duizelig in bed liggen hopen dat het snel weer weg is. Van heerlijk quilten en patchen naar een beetje duf tv-kijken. Van zorgen naar vrolijkheid. Wisselvallig dus. Koester de mooie momenten die je ziet, van Kenji, kleine en grote broer en ook die kleine momenten van gelukzaligheid. Die zijn er immers ook.
Heel veel liefs.
Heleen
Ik zit met mijn minilaptop in onze "tent"....het is een partytent die we op onze 3,5 tegel achtertuin hebben gezet om iets meer privacy te hebben in deze volksbuurt vol nieuwsgierige en/of bemoeizuchtige buren. Ze zijn best aardig hoor, maar na mijn werk wil ik gewoon rust, en niet steeds praatjes maken over niks En gewoon in een onflatteuze broek met mijn benen omhoog zitten en niet mijn buik inhouden. ;)
Het voelt wel leuk, als een soort huisje in de tuin. En niemand kan me zien!
Ik heb een nieuwe baan per 1 september. Ik ben al regelmatig op het bedrijf aanwezig omdat ik er nu nog gedetacheerd ben; ze hebben me "weggekaapt". Ik zal zo blij zijn alles alles straks in kannen en kruiken is, ik zie erg op tegen het arbeidsvoorwaardengesprek van volgende week dinsdag. Ik wil dat ze mijn (best wel enorme) studieschuld overnemen en hoop niet onder de tafel gepraat te worden. De directeur met wie ik het gesprek heb is een klein narcistisch ventje, waar ik volkomen allergisch voor ben....huuu!
Nou, dat was het wel weer even.
Dag Roos! Ik vind je blog mooi. Veel liefs!
Na een fantastische reis door Australië kwam ik weer terug in NL. Vrijwel direct ging ik mijn liefde, ontmoet op deze reis, opzoeken in Duitsland. En na een fantastische week samen hier in Europa, kwamen we samen in een auto-ongeluk. De gescheiden periode, beide in een ander zh was enorme 'sudden loneliness' ...van toppunt van geluk tot in een diep dal. Ever since ben ik nog bezig met de revalidatie, nu bijna een jaar. We houden nog steeds veel van elkaar en zijn beide apart in eigen land en toch samen bezig om ons leven weer terug op te bouwen. Het is moeilijk om je in iemand anders te verplaatsen als je zelf ook in een diep dal zit. Respect Roos voor hoe jij dat doet. Je stelt je zo open voor je man en de wereld, kijkt de situatie aan met een heldere blik. Althans zo lijkt het voor mij. Vandaag had ik een zware dag, daarom schrijf ik dit. Want eigenlijk ga ik liever door, ipv dat ik stil sta. Ik wens jullie een stroomversnelling!
Ook ik lees -en leef- stilletjes mee vanuit het midden van dit land.
Intussen houd ik me bezig met mijn vier kinderen. Variërend van anderhalf tot 14, elk met hun eigen lievigheden en uitdagingen - de taak van het moment is onze kroonprins proberen duidelijk te maken dat zijn geld op is als het op is, en dat hij dan dus niet naar een feestje kan ;-)
Ons kleine meisje (18 maanden) viel drie maanden geleden uit mijn armen van een betonnen trap af, en het heeft haar twee maanden gekost om daarvan terug te komen. Gelukkig, ze is er nu weer. Maar wat kan een mens een slapeloze nachten hebben van zo'n klein frummeltje...
Intussen geniet ik volop van onze zwaan van 12 - volop in bloei en onderweg naar haar afscheidsmusical en de middelbare school. Èn van het dansende meisje: nèt 7 - tandeloos bekkie, drie keer zo eigenwijs als dat ze groot is ;-)
Wat me vandaag bezighoudt: Alle kinderen zijn uitbesteed, dus de taakjes die komen bij het hebben van een eigen rijschool. Facturen, leerlingen vinden, hyves, facebook en uitvogelen wanneer we een nieuwe lesauto kunnen betalen. Intussen ook maar gewoon de was en de strijk, want die kaboutertjes hebben de uitnodiging nog stééds niet begrepen... ;-)
Hou je taai meid, en blijf het van je afschrijven!
Liefs van Steffie
Een reactie plaatsen