A snapshot of me and the boys on the beach on a cloudy afternoon, smiling a carefree smile - at least for that brief picture moment. Seeing the three of us makes me sick to my stomach.I cannot help but wonder if future family portraits will look like this... Besides, someone is visibly absent and yet we smile.
Kenji is too weak to be left home alone. This 24/7 burdensome responsibility is something I desperately want to be freed from at times. How I wish it was different: acknowledging you need time away from the one you love most in the world, in order to be able to take care of him, cuts right through my heart.
However this ís my life and I am facing my burden. My friend and I sit side by side on a beach towel and we look each other in the eye. Even before she opens her mouth to ask me how I am really doing, I taste the salt of my tears. "You're just like Atlas", she says. "Only my orb is getting heavier and heavier", I reply.
I cry in her arms. I let her hold me and look up in her tearful eyes. In two days it will be August: the seventh month of cancer.
I cry in her arms. I let her hold me and look up in her tearful eyes. In two days it will be August: the seventh month of cancer.
14 reacties:
ach roos, ik wens je zo veel sterkte toe...
en liefde en hopelijk snel wat blijdschap!
Zal in ieder geval voor jullie bidden...
liefs
Dat een lieve jonge moeder en vader het zo zwaar moeten hebben, het doet me verdriet om het steeds weer te lezen. Ik hoop ook dat er snel betere tijden aanbreken. Ik denk veel aan jullie. Liefs Carolien
Sjonge, dit is zwaar. Ik ben blij dat je iemand hebt in wiens armen je kunt huilen, maar ben tegelijkertijd bedroefd om alles wat er gebeurt in jouw en jullie leven. Dit zou niet mogen.
Ik hoop dat augustus voor jou een maand van hoop en verbetering zal zijn.
Oh lieve Roos, dit zou inderdaad niet mogen. Ik heb even geen woorden voor je, alleen een virtuele knuffel. Dag liefje!
xx
Knuf van mij.......hou vol lieverd!!...xxx..
Dikke dikke knuffel maar weer, denk aan je!
Hoe moeilijk ook, het is goed dat je even weg bent geweest van huis. Juist aan het strand kun je goed uitwaaien. En ik ken de gedachte bij de foto's, maar toch moet je ze maken. Al was het maar om later aan de jongens te vertellen hoe het allemaal is gegaan. En ik hoop met heel mijn hart dat je dat samen met Kenji zult kunnen vertellen.
Wat zwaar om te dragen...wat fijn dat er iemand voor je was/is!!!
Wat een lange 7 maanden...wat zwaar ook voor Kenji!!!
Denk aan je Roos en aan je jongens...alle drie!!!
Al vaker geprobeerd te reageren maar vond mijn woorden nooit goed genoeg.....Nu kan ik niet anders dan reageren want lief knap mens wat is dit zwaar en wat wens ik je kracht om door te gaan, overeind te blijven en als je toch even valt ook weer op te gaan staan voor je mannen. Ik bewonder je en hoop dat je volhoud!!!! Charlotte
xxx
Meisje wat is dit zwaar. Ik ben zo blij voor je dat er mensen zijn die voor je zorgen en je laten uithuilen. Ik kan verder alleen maar zeggen, hou vol en hou elkaar vast......
Hoewel ik je alleen van je blog ken hield ik het niet droog bij het lezen van je berichtje. Ik zou zo graag willen dat ik ook maar iets van de last van je schouders zou kunnen nemen of liever nog, dat ik ook maar iets kon doen om het tij bij jullie te keren en uitzicht te brengen op betere tijden.
Een dikke knuffel van Marièlle
hele dikke kuuk [kus in 'jips']
alles doen met een bloedend hart
maar je doet het zo goed roos.
een dagje strand met je 'broertjes' en een vriendin.
supergoed.
en tegelijk met bloedend hart.
zettum op!
kuuk, duzz.
Heel veel sterkte. Ik durf bijna niet iets te zeggen, het lijkt zo nietszeggend, maar ik denk veel aan jullie. Dus, daarom maar: alle sterkte gewenst. En geniet van de armen die af en toe de last overnemen.
Een reactie plaatsen