Still I don't write my blogposts for 'the others'; I don't feel the urge to feed my vanity. I write to breathe, to throw just a fraction of my daily worries into the universe. Hoping that my words will land at a place that is unknown to me, like little seedlings. Maybe finding some nourishing soil and sprout into a tiny flower. Honest words can never go wasted.
Speaking about honesty though, more and more I notice my own secret need to be understood. At days I want to scream: "Do you have ány idea what my life is like? How on earth should I explain it more than I already do, why don't you get it by now?" Yet the life within these four restricted walls of cancer remains a mystery to anybody that isn't living here.
I wonder if giving the gory details would do the trick. I guess not...
Any thoughts on this matter?
26 reacties:
Ik zou zeggen, gooi eruit wat eruit moet, hoe 'gory' het misschien ook is.
Denk aan jullie.
Veel liefs, Rianne
Hoe gory ook, er blijft altijd het onderscheid tussen jij die het moet ondergaan, en wij als buitenstaanders.
Hoe gory ook, wij happen even naar adem om de details, en kunnen dan weer snel terug naar de veiligheid van onze eigen levens. Jij niet.
Maar beschrijf de gory details voor jezelf, om de beelden kwijt te raken, om zelf te lezen hoe hard jouw werkelijkheid op dit moment is.
Je schrijft het niet om ons begrip, maar om je eigen begrip voor iets wat onbegrijpelijk is.
Hou vol, Roos, in godsnaam hou vol.
Lieve Roos, je kent mij niet, ik jou alleen via je blog. Ik lees het al een tijdje en ben elke keer geraakt door wat je schrijft en hoe je het schrijft. Juist je eerlijkheid vind ik bewonderenswaardig, ik heb daar heel veel respect voor. Je zou mijn dochter kunnen zijn, en als je dat was zou ik zo ontzettend trots op je zijn. Ik zou zeggen, als het je helpt, op welke manier dan ook, gewoon blijven schrijven, blijven bloggen, niet nadenken over gory details of niet.
Als het helpt, helpt het, als het jou een uitlaatklep biedt, mooi toch? O, Roos, je bent zo'n mooi mens dat je zo kunt schrijven in deze situatie. Grijp alles aan wat jou helpt om jezelf en je mannen overeind te houden. Big hug, Anna
jouw blog schrijf je voor jezelf. ik denk dat no matter what je op je blog zet, een buitenstaander kan het nooit helemaal invoelen / begrijpen als ze het niet zelf meemaken. in die zin is het een eenzame ervaring - totdat je accepteert dat het een feit is, anderen kunnen het niet begrijpen want ze zitten er niet middenin. En voor mij (niet kanker, andere situatie, maar ook parallellen), op het moment dat ik dat kon accepteren dan is er ook weer meer begrip (van mij) voor onhandige reacties van buitenaf, en die zijn dan minder kwetsend, en waar er wel inzicht is dan is dat extra bijzonder / prettig / louterend. ik hoop dat het bij jou ook zo gaat werken. sterkte...
Lieve Roos, juist door wat je niet schrijft denk ik te weten wat je meemaakt. Het perspectief is anders dan mijn eigen perspectief, want je bent de partner en niet zelf de patiënt. Als ik lees over de noodzaak om sterk blijven voor je mannen, over de waarom-vraag van je oudste zoon, over lunch & pedicure, over de wens om te vluchten... dan heb ik geen gore details nodig om te begrijpen hoe het is.
Het simpele feit dat je zulke details overweegt te noemen geeft voor mij al aan hoe erg het nu met Kenji is.
Als jij er baat bij hebt, al is het maar een heel klein beetje, dan moet je gewoon lekker blijven schrijven, want jij bent waar het in je blog om draait.
Bijkomend voordeel is dat ik denk dat je mensen enorm tot steun bent met je blog. Wanneer je in je leven dingen meemaakt die zo heftig zijn als bijvoorbeeld het leven met kanker of kanker van heel dichtbij meemaken en moeten ervaren dan kan het simpele feit dat je leest dat er meer mensen zijn die in die situatie zitten soms al een schrale troost zijn. Een hele schrale, dat besef ik, maar wel een troost. En alle beetjes helpen.
Zelf ben ik in 2005 mijn dochtertje verloren, nog voor ze geboren is. Ik hield in die tijd een blog bij en gebruikte dat om mijn gevoelens te uiten, me af te reageren en om dingen uit mijn hoofd te krijgen wanneer ze me in de weg zaten. Inmiddels ben ik bijna 6 jaar verder en is er een hoop in mijn leven gebeurd waardoor het verlies van onze Lotte een soort van plek heeft gekregen waar het voor mij te handelen is. Het verdriet zal altijd blijven en bij tijd en wijle de kop opsteken maar ik kan er mee omgaan zeg maar. Mijn blog over die tijd staat gewoon nog online en wat ik merk is dat ik er soms reacties op krijg van mensen die in soortgelijke situatie zijn terecht gekomen en die er steun uit putten. Ik vind dat fijn, omdat ik nog heel goed weet hoe belangrijk ik dat soort steun destijds vond.
Uiteindelijk kan niemand echt voelen wat jij voelt. Omdat elke situatie uniek is maar ook jij uniek bent en hoe jij met de situatie omgaat. Maar zoals gezegd, als het je maar een heel klein beetje lucht geeft bij tijd en wijle moet je vooral gewoon blijven schrijven.
En iedereen die vindt dat je dat niet moet doen, die heeft altijd nog de mogelijkheid om je blog niet te lezen nietwaar?
Langzaam ben je met je verhaal mijn leven ingeslopen. Soms vertel ik jouw verhaal aan anderen, zoals je dat doet met het wel en wee van vrienden en familie. Ik leef met je mee, maar ik heb geen idee hoe ik je tot steun kan zijn, dit in volledige tegenstelling met vrienden of familie. Met het delen van al te veel informatie heb ik voor mezelf achteraf wel eens een ongemakkelijk gevoel. Aan de andere kant; je doet dit voor jezelf, dus er is eigenlijk geen reden voor terughoudendheid. Ik wens je sterkte en vrienden die je af en toe wegtrekken uit je bastion! Liefs.
Oh ja, en wat betreft de "gory details", ik denk dat het vermelden daarvan weinig toevoegt in het begrip. Maar als je ze kwijt wilt en het jou oplucht er over te schrijven moet je het beslist niet laten, alles wat jou maar een beetje kan helpen moet je gewoon aangrijpen.
Beter dan hoe je het nu beschrijft kan haast niet.
Heel veel sterkte gewenst , Marieke.
Lieve Roos, Jij mag alle "gory" schrijven wat je wil-je doet dat nl. integer en eerlijk. Dat geeft je credit en respect. Ik voel me soms opgelaten-te lezen over je persoonlijk leven als een outsider. Want lezen is 't enige wat ons verbindt. Hou vast aan al je hoop&kracht-xxx-Sil.
Zowel mijn man als ik hebben geblogd toen ik kanker had. Om onze gedachten te ordenen, om vat te krijgen op de overborrelende emoties, maar ook om mensen een inkijkje te geven in ons leven. Misschien inderdaad ook met de achterliggende hoop dat ze zouden begrijpen wat we doormaakten.
Dat laatste lukte niet erg. Kan ook niet denk ik, ik vermoed dat je pas weet hoe het is als je het zelf meemaakt (zoals met veel dingen het geval is). Op het online forum waar ik lang actief ben geweest schreef iemand ooit: "ik heb het gevoel dat er twee paralelle werelden zijn. Een daarvan heet kanker en daar woon ik alleen". Dat is me altijd bijgebleven. Zo was het ook voor mij en ik weet dat het voor mijn man ook zo heeft gevoeld.
Lieve Roos,
Als het helpt al is het maar een heel klein beetje,schrijf dan alles op wat je kwijt wilt/moet.
Ik lees en leef met je mee,dat is wat ik kan doen,niet meer en niet minder.
(en hopen dat de Give Away slinger jullie kant op gaat,je verdient het zo!)
Ja, ik ben anoniem, we kennen elkaar niet'k ben je log gaan lezen via Daan)
Ik kan me wel wat voorstellen hoor, bij alle details die je nog kwijt zou willen (been there, done that).
Het lijkt me iets wat je ook met je man moet overleggen.
Niet alles lucht op. Soms lees je een logje van enkele weken geleden terug en schaam je je alsnog.
Meestal zul je je er echter sterker door voelen. Daar gaat het uiteindelijk om.
Ik blog voornamelijk om te delen. Wie veel meemaakt, heeft veel inzicht. Dat te delen, versterkt het zelf en helpt anderen.
Roos: schrijf wat je wilt, wat nodig is voor jou. Het gaat er niet om of wij dat willen of moeten lezen, het gaat erom dat je mensen hebt met wie je het kunt delen. Zaaien zoals jij het noemt. Zaaien van gedachten, gevoelens en zielepijn. Vanmiddag gooide ik zaden door mijn tuin, handen vol ver van me af en sommige dichtbij. Ik zie het wel wat opkomt en wat niet, het gaat nu om jou en alles wat erbij hoort. Het is te zwaar om je ook nog af te vragen wat wel en niet zou moeten.
Sterkte, heel veel sterkte.
Doe wat goed voelt voor jou, precies wat Roelien zegt. Dat je daarmee anderen tot steun bent of tot inspiratie is natuurlijk heel mooi, maar het gaat hier op RR&R echt om jou, Kenji, Grote Broer en Kleine Broer. En nee, niemand weet hoe jij je voelt, hoe jullie je voelen. Wat we wel kunnen is met jullie meeleven en jullie in onze gedachten houden. En dat doen we Roos. Dat doen we.
Dikke knuffel!
xx
Er is door alle anderen al zoveel gezegd waar ik me alleen maar bij kan aansluiten.
Dikke knuffel Roos! xxx
Ik lees hier soms en durf zelden te reageren omdat ik niet weet hoe. Dit keer wel: wat ontzettend mooi en duidelijk heb je dit geschreven. Waardering hoor.
Keep writhing! love...
Lieve Roos, jullie zitten in een vreselijke nachtmerrie en het enige wat ik kan doen is jullie heel, heel veel sterkte toewensen en duimen op een goede afloop.
Blijf elkaar heel goed vasthouden!
liefs Sig
Lieve Roos,
Niemand kan ooit echt snappen, hoe iets voor iemand anders is. Veel mensen willen of kunnen zich ook niet goed inleven. Het is veel fijner voor veel mensen om te horen dat alles goed gaat. Of om hun draai aan de waarheid te geven, om het voor hen makkelijker te maken.
Het belangrijkste is dat jij deelt, wat je wilt delen. Ik vind het mooi hoe je dat doet en kan me goed voorstellen dat het ooit als boek uitkomt. Ik denk dat het voor veel mensen herkenbaar is.
Ik herken ook je gevoel van: Heb je enig idee hoe mijn leven is? Mensen die zich in je willen inleven, proberen het echt te begrijpen. Veel mensen niet. Uiteindelijk gaf ik alleen mensen die moeite deden meer informatie te geven van mijn diepere gevoelens. Sommige ooit goede vrienden wilden er niet aan, zonde van je weinige energie. Laat je moeite om erkenning en begrip te krijgen bij dergelijke mensen varen. Het geeft zoveel meer rust en bespaart teleurstelling. In tijden van weinig energie stop ik alleen tijd en energie in mensen die me energie geven. De rest komt later weer en in een andere vorm en soms ook niet.
liefs, Marjolein
Ik moest er even over nadenken over je blogje.
Ik denk dat je alles mag zeggen wat je wilt...ik denk niet dat ik ooit helemaal kan begrijpen hoe jij je voelt want ik zit niet in dezelfde situatie als jij maar als vrouw zijnde kan ik wel ongeveer invoelen wat jij voelt door ervaringen die ongeveer dezelfde pijn laten voelen!!!
Ik hou van de eerlijkheid waarmee je schrijft...ik vind het knap...zelf vind ik dat moeilijk...ik vind het goed dat je schrijft...ik lees het...en ondanks dat ik je niet persoonlijk ken...denk ik vaak aan je!!!
veel liefs, Angela
Hoi Roos;
Je Blog is als een kunstwerk denk ik. Goede kunst is ook niet altijd mooi of gezellig, het is waarachtig en doorvoeld/ doorleefd/ doordacht. Die echtheid geeft het diepte. Het maakt dat later, als je op een punt bent waar je weer zorgeloos in de zon kan zitten en je hart weer veilig en gelukkig is dat geluk een extra tederheid en dimensie krijgt, omdat je weet hoe fragiel en bijzonder het kan zijn om dat gevoel te ervaren.
Veel sterkte en lieve groeten.
Als 'the gory details' alleen dienen om door te dringen tot mensen zou ik zeggen: hou ze voor jezelf en besteed geen verloren energie aan mensen die kennelijk niet zelfstandig in staat zijn te begrijpen waar je in zit en waar je je doorheen moet worstelen. Waarbij het intussen natuurlijk ook zo blijft dát het nu eenmaal moeilijk voor te stellen is hoe het precies en echt is om in die situatie te zitten.
Als het gaat om je behoefte aan eerlijkheid en alles eruit gooien waar je zelf zo onder lijdt, aarzel dan niet. Het zal je misschien wat lucht geven, en je lezers hebben denk ik nog heel wat incasseringsvermogen over om naar je te luisteren en je nog maar eens, en zo vaak als nodig!, een hart onder de riem te steken.
Hou vol lieve Roos!
Babette
Lieve Roos, je doet het zo goed. Blijf luisteren naar je gevoel, dan kan het niet fout. Denk aan je, liefs!
Write for yourself. It doesn't matter what anyone thinks. Those who love do not judge.
Oh yes. What Maezen said. Write what you need to write. There will always be someone to read your words.
Een reactie plaatsen