How dependent you are of the attentiveness of the hospital staff, is also something you just note when mistakes are made. The fear hasn't stopped rushing through our veins since yesterday; a 'what if'-scenario appeared way too close to our liking. What if Kenji was hooked on his planned dosage of chemo, for the full scheduled 24 hours? We cannot dare think about those consequences.
After breakfast I couldn't keep my eyes open. The boys were pretty angry with me for falling asleep on the couch during their playtime. Yet I dragged myself to bed, my tiredness bigger than my guilt, and left Kenji with two cranky and tense boys. On days like these, we fully see how trapped our family is: cancer spins its web tighter and tighter.
9 reacties:
Roos, wat erg. Het is ook bijna niet vol te houden, zo'n langdurig traject met steeds nieuwe tegenvallers. Ik wens jullie het allerbeste.
Is het al bijna de 24e? Ik wil je zo graag weer even vasthouden...
xx
Maar het ging wél goed, en na een korte adempauze gaat het hele traject alsnog van start. Daar moet je vanuit blijven gaan. En je zult zien dat je dan weer een nieuw evenwicht vindt. Tijdelijk, maar welk evenwicht is nu voor eeuwig? Panta rei, ook zonder kanker, panta rei.
niet alle babysitters cancellen en lekker samen in bad of iets anders leuks doen? hopelijk kan je er inmiddels weer een klein beetje beter tegen na zo'n slaapje.
Ach meis, dichtbij een misser, dichtbij maar niet raak, gelukkig!
En hoe makkelijk kan ik dat zeggen en hoeveel moeilijker is het voor jou, als die gedachten willen rondcirkelen in je hoofd. What if, what if, what if.
Ik hoop dat je een beetje hebt kunnen slapen en uitrusten om dit soort gedachten wat beter te kunnen bevechten. Sterkte!
Yes, and yet you are still a family. Kenji was there to step in while you napped. Expressing their anger and frustration (ultimately fear) is healthy for your boys, as you know. Be kind to yourself and when you think you can no longer be, be kind to yourself nevertheless. These truly difficult times you live will change, your sense of self and strength will also change - are changing. Hold on as no one knows what the future holds. This is your moment and remember, be kind to yourself.
O lieverd, woonde ik maar wat dichterbij, ik zou met mijn zoontje van 4 naar je toe komen, Grote Broer en Kleine Broer een middagje meenemen naar de speeltuin of zo, zodat jij eens lekker kon slapen of iets anders doen waar je zin in hebt.
Ongelooflijk, wat een sterke vrouw ben jij! Dikke virtuele knuffel voor jou en je gezin.
Liefs Wendy
Je doet het goed, je houdt vol en neemt de dag 'ie komt. Ik voel niets dan respect voor je, want jij houdt jouw jongens overeind!
Hoe gaat het nu? Gisteren heb je geen blog geschreven.
Hopelijk kom je een beetje aan je hoognodige rust toe. Ik zou ook zo graag wat voor jullie willen en kunnen doen. In gedachten ben ik blij jullie. Heel veel sterkte en liefs
xx
Een reactie plaatsen