Kenji and I shared our first kiss somewhere on the streets in Florence. It was night and we were totally drunk. The second day we kissed properly, on the
most romantic (and corny) spot of the city: the Ponte Vecchio.
Four years later we stood at the exact same bridge. It was our honeymoon and we had returned to the place where it all started. Foolishly romantic (and corny) as well. Kenji offered to buy me a golden bracelet in one of the mouthwatering jeweller's shops and I walked up and down the medieval bridge, trying to pick the most beautiful of them all.
After many strolls I found a gorgeous piece of Florentine craftsmanship: a bracelet with small filigrain balls. Ever since that moment in October 2005 that I put it on, I've been wearing it (e.g. on this and this Mirror Monday picture). A token of Kenji's undying love on my arm.
After I dropped Big Brother off at preschool today, I noticed my bracelet was missing. I knew for sure I had put it on and I remembered how rushed I was this morning, which made me start to fear the worst. Indeed, no matter where I looked, or whoever I asked, my bracelet was gone. Lost.
Without foreknowledge, without even noticing, something so dear to me was suddenly not there anymore. I don't cling to worldly goods much, but cherished this tangible memory of my honeymoon beyond words.
The good life can be gone in seconds. And that realization turned my melancholy into grief: I lost something dear, but what if I'd lose someone dear? If I cannot stand losing a golden bracelet with so many memories attached, how on earth would I cope with the loss of my loved one? "Live, you have to live!", I told Kenji.

20 reacties:
Ik weet even niet wat ik moet zeggen...
Sterkte, lieve Roos!
Totally shit- moet je niet nog es zoeken-overal-overal-overal. Waarom...NU? Kun je geen advertentie zetten? Postertje maken? Ik hoop dat het zijn weg terug vindt bij jou-xxx-Sil.
I am sorry. In the world of loss, there is found. So have hope. In the world of love, there is neither loss nor found. So have faith.
Mooie reactie van Karen: it says it all.
Sterkte. Echt jammer.
Ah, wat erg! Heel veel sterkte ermee. Ik hoop dat ie nog teruggevonden wordt.
En denk er vooral niet over na hoe het zal zijn om IEMAND te verliezen, dat is veel te erg.
Je kunt altijd de politie vragen in de buurt of er een is gevonden. Zo heeft mijn zus op een gegeven moment een dure ring gekregen (die werd dus nooit opgehaald). Of anders een briefje ophangen.
Oh, ik hoop heel hard dat ie, weer heel snel door iemand gevonden en geretourneerd wordt. Sterkte!
Verdrietig... Ik ben ooit de ring verloren die ik had laten maken van mijn moeder's trouwring. Ik kreeg hem van mijn vader na haar overlijden; ik was 17.
Hè get, wat naar dat je je armband kwijt bent. Ik hoop echt heel hard dat je 'em nog terugvindt. En nee, niet aan denken hoor. Brrr...
xx
Ik hoop echt dat je'm terug mag vinden. Het gaat niet over het materiële inderdaad, maar wel over de herinnering en de emotie die eraan vasthangt... Lieve knuffel xxx
Ik krijg er kippevel van. Maar misschien vind je hem inderdaad gewoon terug, onder je bed, tussen de bank, bij de kapstok?
ik hoop dat je hem terug krijgt en dat kenji leeft en dan voor de zekerheid nog eentje voor je koopt in florence. gewoon, mocht dat slotje het nog eens af laten weten. xx
Ook ik krijg er kippenvel van en tranen in mijn ogen....
Misschien kunnen we een online zoek actie op zetten? Hoop zo dat je 'm weer terug zult vinden...
Zoek een foto waar hij goed op te zien is en hang die in elke winkel omhoog. Zet erbij hoe dierbaar hij is. Geef een beloning aan de vinder. De armband is je echt teveel waard. Je hebt niks te verliezen denk ik. Ik zou het erop wagen dat er een eerlijke vinder is.
Ik hoop echt dat je hem vindt!
Heb je niet een foto waar hij opstaat? Er zijn hier vast genoeg lezers die hun twitter-connecties wel even willen spammen om te proberen je je armband terug te bezorgen, ik doe het in elk geval graag voor je.
Ik weet hoe het is om iets te verliezen wat van emotionele waarde is. En gelukkig weet ik ook hoe het is om hem dan terug te krijgen :-)
En dat geluk wens ik jou ook met heel mijn hart toe.
Ik zit hier met tranen in mijn ogen, wat vreselijk dat je de armband net in deze tijd moet verliezen....ik hoop met heel mijn hart voor je dat je hem nog terugvindt, en ik hoop en bid nog veel harder dat Kenji blijft leven!!
Liefs, Wendy
xxxxxxxxxxxxx
de verloren armband zit toch niet in de zak met kleding waar je afscheid van nam?Ik hoop zo voor je dat je hem nog terugvindt.
Nee, dit mag niet...oh wat vreselijk dat je 'm kwijt bent. Ik hoop dat je 'm terug krijgt/vindt want zoiets dierbaars wil je niet kwijt.
Sterkte!
liefs Sig
Dikke knuffel.
Een reactie plaatsen