I cannot start today's post without first of all mentioning the warmth that your words, emails, postcards and candles bring me. Yesterday's comments simply made the difference on my first night alone. Thank you all for caring so much ♥It's back to square one. You think by now I would have gotten used to the hospital vibe around the house - the boys acting different without their papa - but I've apparently banned it from my memory. Last night I've been up about ten times, comforting Little Brother repeatedly and a couple of hours later, Big Brother. With four hours of uninterrupted sleep I faced the social calender: a visit to the Artis Zoo with the kids from preschool.
The rain was pouring, yet the boys couldn't be more excited. I didn't want to be the spoilsport and optimistically dressed Big Brother in his new Cars wellies. He glowed with pride and therefor enjoyed every soaking wet minute of the trip. Little Brother was overjoyed that he could come too and bravely walked for two hours until his shoes and socks were so rainy that I called it quits.
I had also forgotten about the utter frustration of being torn between the boys and Kenji, about my inability to be at two places at the same time. Kenji who is getting his first dose of preparatory chemo administered on day -7. The really nasty stuff ánd lots of it, and I cannot sit at his bedside.
"The boys will get in the flow, and so will you. You always have", Kenji reassures me. I open the fridge, grab some eggs and let Little Brother and Big Brother whisk their own omelettes. I make a big pile of omelette sandwiches and let the warm food and the adorable egg-stained faces of the boys calm me down.
12 reacties:
Veel moed, inventiviteit en sterkte Roos. Zorg voor je mannen, maar zorg ook voor jezelf.
Hier wordt nog steeds voor jullie geduimd.
Wij blijven kaarsjes branden....ik heb een hele grote aangestoken!
Sterkte!
-X-
Wat dapper zijn jullie! Positieve gedachten jullie kant op!!!
telkens schrijf ik iets en verwijder het dan toch weer
.. over hoe goed ik het vind dat je maar positief schrijft en door blijft gaan
.. over hoe een ochtend in de regen lopen goed bij jouw dag past
maar wat weet ik nou helemaal en wat kan ik schrijven?
lieve Roos, ik leef met jullie mee. Vanuit de andere kant van Amsterdam wens ik je heel veel sterkte. Ik wens julie alle goeds
Zo sprakeloos stil word ik steeds als ik je woorden lees, maar wat ik je nu toch wil zeggen is dat de liefdevolle zorg die je elke dag weer aan je twee kleine mannetjes thuis geeft, meer dan honderd duizend keer versterkt ook je grote schat in het ziekenhuis net die kracht geeft die hij nu de komende weken zo nodig heeft.... een lieve vriendin van me onderging vorig jaar rond deze tijd net dezelfde behandeling, en misschien geeft het je een heel klein beetje moed als ik je vertel dat ze zo blij is dat ze sinds deze week de toelating kreeg om stilaan terug aan het werk te mogen gaan.... zelfs dat had ze vorig jaar zels niet durven wensen.... mijn mooiste kaarsen branden hier voor jullie viertjes....
Ik leef met je mee, al is het alleen maar door je blog. Dit moet een hele dubbele tijd voor je zijn. Het is de enige keuze, maar wat een keuze zeg! Er brand hier een kaarsje voor jullie alle vier en ik denk vaak even een goede gedachte naar jullie allemaal. Heel veel sterkte.
Stap voor stap. Een dag nu voorbij. Ik vind jullie ook heel dapper, heel veel kracht en sterkte voor de komende tijd.
Moest aan je denken vandaag. Valt niet mee allemaal.
Moeilijk ook om volwassen te zijn met zoiets, jij met de kinderen, Kenji met het beter worden, allebei heb je een verantwoordelijkheid die jullie -tijdelijk- uitelkaar houdt.
Toch kan jij je sterken aan zijn moed en doorzettingsvermogen en hij kan rust vinden in jouw zorg voor jullie kinderen (want hij kan zijn verantwoordelijkheid daarvoor loslaten). En dan ben je op een bepaalde manier toch samen ook al heb je elkaar nu even losgelaten.
och ik heb het zo met je te doen. dan denk ik van 'gelukkig heb je die heerlijke afgelopen weken om op te teren' maarja - hoe bitterzoet. ben het met Kenji eens: je gaat dit volhouden, je mannen ook. ik wou dat ik meer kon doen. xxx
Laat al die regen de scherpe kantjes er maar af spoelen...
Net nu Kenji naar het ziekenhuis is, is de zomer ook echt te einde. En dat maakt de overstap misschien nog wel moeilijker.
Jullie doen het goed! Allevier!
Lieve groet, Sig
Ik heb zoveel bewondering voor je!!!!!!!!
Een reactie plaatsen