on others teeth grinding and impatiently. The waiting part is something we had
so not envisioned when Kenji was diagnosed. You expect immediate action plans
and you position yourself in full fighting mode 24/7: let's nail this enemy as soon as possible. Except sitting on the edge of your chair appears useless, you'd better lean totally back. Cancer takes its time and doesn't want to be hurried.
Are Kenji's blood levels racing down or slowly climbing up? Any sign of his bone marrow picking up the new stem cells yet?
Cancer is playing its nastiest cards, as if it knows we're slamming it with a sledgehammer now: one day the lab results are promising, but the next day they are vague again. Waiting is all the doctors are suggesting.
How to practice waiting? By waiting and practicing.
4 reacties:
Dat is ook niet mijn sterkste kant.. Hadden we maar een glazen bol, zodat we wat in de toekomst konden kijken. Dat zou het wachten makkelijker maken. Ik vind dat je het knap doet. Ik hoop dat er snel een kleine stijgende lijn komt, die steeds maar blijft stijgen! x
Sterkte voor jullie
Wat moet dat moeilijk zijn; het wachten, de onzekerheid en dan iedere keer weer van de toppen naar de dalen gaan en weer terug....
Blijf elkaar goed vasthouden in deze zware strijd
lieve groet!
Moeilijk, ik ben niet zo geduldig van nature...
Heel veel sterkte!
Een reactie plaatsen