into cyberspace in every time zone in the world: ánything to prevent the silence from overpowering me.
After three weeks solo, it is so necessary for me to see what has clearly been in front of me this whole time. To really see.
The empty chair next to Big Brother's at the kitchen table.
The empty spot on the corner of the sofa.
The empty side of the bed next to me.
It is time to embrace the silence.
14 reacties:
De stilte en de leegte omarmen-knap hoe het benoemd. En hoe je het aangaat-je zult wel moeten. Alles voor het goede doel. Ik wens je een huis vol met warmte en geluiden en de liefde(s) van je leven voor altijd naast je. Veel sterkte, Roos. xxx Sil.
Een moedig voornemen, een hard nootje om te kraken lijkt me... Erg hard maar misschien wel nodig om verder te kunnen. En dat de stilte weer snel vol geluid mag zijn.
Wauw Roos, wat een kracht, dat je het kan toelaten. Het lezen maakt me ook wat sterker voo rmijn eigen beproevingen op het moment.
Ik vind je echt zo ongelooflijk stoer! En ik durf te wedden dat je een ontzettende stimulans bent voor heel veel andere mensen die met een zelfde soort situatie moeten dealen. Niets zo helend als open en eerlijke verhalen van een lotgenoot!
En toe kunnen geven aan de stilte, facing the facts, dat is een harde dobber maar als het je lukt om je er (hopelijk voor maar heel kort nodig) bij neer te leggen geeft het misschien wel wat rust. Niet meer tegen de stilte die er nu onvermijdelijk is hoeven vechten. Ik wens je er alle kracht en sterkte bij die je nodig heb en zou willen dat ik iets voor je kon doen!
Jeetje, is het drie weken. Voor mij voelt het als gisteren dat Kenji ging. Maar voor jou voelt het vast als een eeuwigheid alleen. Weet dat je niet alleen bent, tenminste, in gedachte zijn er honderden mensen bij je. Maar stilte kan ook prachtig zijn, en goed.
Knap dat je de stilte opzoekt, hoe confronterend moet dat zijn
Sterkte
xx
Succes lieve Roos
en denk
aan je mantra
;-)
x
Ik doe mee. Anders. Maar toch. Ook aan de confrontatie en de stilte. Geen ontkomen meer aan. Ben bij je in gedachten.
Dear Rose: Keep on doing what you need to do to get through - you know what you need at this time, and then it may change. Trust yourself that you know.
The story from yesterday about the peanut butter sandwiches reminded me about how much I love little children. They are so in the moment.
Here in the northern latitudes of Canada, it stays very dark in the mornings. A few mornings ago, I asked our 3.5 year old son whether it was dark or light out. He looked out the curtain and said, very thoughtfully, "well it's dark out and I can see those lights, so it's dark and light." Never a truer word spoken.
Sending all my best energy to you.
Jennifer
...Embrace...
Roos, je post raakte me zo toen ik hem deze morgen las in een kamer op de zuigelingenafdeling van het AMC, waar ik wakker werd. Omdat ik weet dat jullie hier ook ergens in dit gigantische gebouw komen, denk ik de laatste dagen extra vaak aan jullie. En ongelooflijk maar waar, we kruisten elkaar daarnet. Toen ik om kwart voor vijf met mijn blonde Zee op de rug naar binnen liep, kwam jij precies op hetzelfde moment door de deur naar buiten. Onze blikken kruisten, maar ik weet niet of je me registreerde. Ik herkende jou, maar jij mij niet natuurlijk. Ik wens je dat je die kracht kan vasthouden, van het durven toestaan. Je schudde me wakker.
Knapperd!!
xx
veel liefs...
Roos, ik leef met je mee. Hou vol! groetjes Linda
Een reactie plaatsen