No matter how you roll the dice, the outcome is always: risk. For the past few weeks after the transplantation we have done everything we can to avoid risks. Strict hand hygiene, the mouth masks, keeping our distances and skip even the slightest kissing or - when it came to the boys - stop seeing Kenji altogether. When loved ones are ill, one often tends to bargain with medicine. To persuade a doctor to make an exception, honestly believing that they deserve better than any other patient. Trying to get medicine on your side.
That is not why I kept a passionate speech in front of Kenji's hematologist to break the rules. Yes indeed,
I asked him politely whether we weren't a bit too strict when it came to the isolation rules. Well aware of the huge risks of infection, I still pleaded for an opening - literally. And the doctor heard me. He understood my strong concerns perfectly and with a "Whatever is necessary to get you through a couple of more endless weeks in this room", he permitted Kenji to be a papa again.
This afternoon Big Brother and Little Brother extremely brave managed to suppress their instincts and run straight into his arms. They washed and flapped just as I learned them, and then got fully rewarded by an enormous papa hug.
Kenji needed to be someone else than just a patient. And Big Brother and Little Brother's visit couldn't be more well-timed: another portion of bad news reached him minutes before his sons entered his room.
22 reacties:
Wat heerlijk dat dit kon, wat zal het jullie allemaal goed gedaan hebben. Maar ook moeilijk, missen Kenji en de jongens elkaar niet nog meer nu?
Ik duim dat het slechte nieuws van heel korte duur is, het wordt potdorie tijd voor goed nieuws.
Sterkte!
Wat heerlijk dat jullie even als gezin bij elkaar mochten zijn! Ik krijg wel een brok in mijn keel van de laatste zin...
Sterkte, ik zeg het nog maar een keer en realiseer me dat het bijna inhoudsloos lijkt als het al zoveel gezegd is. Maar een beter woord kan ik nu niet vinden. Ik steek een kaarsje voor jullie aan!
Wat mooi Roos, dat je je hier hard voor hebt gemaakt-dat dit kon-dat is wat jullie nu nodig hebben-elkaar.
Laat het jullie zo goed opladen dat daarna het goede nieuws vanzelf komt-jullie verdien het ZO-xxx-Sil.
xxxxx
Wat fijn moet dat geweest zijn, al was het maar even. Hoe moet dat zijn, alleen in een ziekenhuis zonder fysiek contact met je liefsten. Heel blij voor jullie dat het vandaag kon. En ja 'sterkte'...
Heerlijk dat de mannen elkaar weer echt vast konden houden!
xx
Een traan en een brok, voor Kenji en jullie kleine mannetjes. Veel liefs!
xx
Goed Roos! Een helend gezin! Ik blijf hopen en bidden voor goed nieuws.
ik lees zowat elke dag mee, en hoop elke dag op goed nieuws, maar vind het moeilijk de gepaste woorden te vinden om te reageren.
het bericht vandaag is heel ontroerend. ik heb een zoon die net tussen die van jou inzit qua leeftijd en kan me goed inbeelden wat dit betekende.
wel een knoop in de maag van de laatste zin.
Kom op, Kenji en Roos!
Oh Roos, er moet nu toch een keer goed nieuws komen. Ik gun jullie het zo!!
De knuffels van zijn zoons had hij dus hard nodig... (evenals andersom). Ik hoop dat dit slechte nieuws wel weer beter, liefst natuurlijk goed kan worden... Heftig hoor dit alles... Sterkte!
Tranen in mijn ogen. Fijn om weer even bij elkaar te zijn! Ik hoop dat het slechte nieuws niet klopt en dat er snel goed nieuws komt. Ik denk aan jullie! Sterkte! Hopelijk kun je ook met terug werkende kracht genieten van jullie samen zijn. liefs, Marjolein
Nee, niet weer slecht nieuws......jullie verdienen het zo om goed nieuws te krijgen....ik blijf aan jullie denken en 's avonds branden onze kaarsjes voor jullie.
Wat ontzettend heerlijk voor de jongetjes en hun pappa!!!!!! En voor jou natuurlijk ook. Wat moet dat een mooi gezicht geweest zijn , die glunderende kinderkoppies.......
Die laatste zin in je post drukt er weer een domper op. Wat is het toch moeilijk steeds die tegenvallers. Ik kan ook alleen maar sterkte zeggen en ik denk zo vaak aan jullie....
{{{{{{KNUFFEL}}}}}
Wat een innig moment en wat verdrietig dat er weer slecht nieuws is.....
Oooh, die laatste zin! Vreugde en verdriet, zo dicht bij elkaar!
Een dikke knuffel, lieve Roos!
En nog een dikke vette - ik krijg bijna geen lucht meer - virtuele knuffel
Ik lees (en leef) vaak stil mee, weet ook niet goed wat te zeggen vaak. Dit moment is zo mooi, ik hoop echt dat alles goed gaat komen en papa gewoon snel weer alleen maar papa en geen patient is, thuis, bij zijn familie.
Oh Roos, ik hoop dat de jongens hun papa nog duizenden malen in zijn armen zullen vliegen. En ik duim voor geen slecht nieuws meer.
joh... wat zal dat inderdaad fijn voor Kenji zijn geweest om zijn zoons in z'n armen te hebben vooral op zo'n moment. xx
Een reactie plaatsen