Walking next to your bald-so-obvious-cancer-patient-husband in the hospital.
Stroking his knee during the first of a series of at least 52 weekly checkups with the haematologist.
Picking up more meds in his name, when he is actually sitting right behind you in the pharmacy.
Being ábsolutely ástonished about the massive response in words and actions on Raising roses.
Whatever direction I look, I cannot believe that what I see is for real my life.
We're not living the dream, we're living the change. And right now I'm overwhelmed: it's all a bit too much.
13 reacties:
BIg big big hug to you.
Met hart&ziel denk ik aan jullie-xxx-Sil.
X
happy for you!
annet
Heftig, ja. xxx
Lieve Roos,
Naar aanleiding van je vorige stukje en juist ook door dit stukje wil ik je toch iets zeggen. Ik heb een kind met leukemie, een man die arbeidsongeschikt is. Hij is zelfstandig ondernemer en ik ook. Ben ook jaren thuis gebleven voor de kinderen. Ik herken dus heel veel van jouw emoties.
Mijn manier van omgaan met al deze tegenslagen is het leven in al zijn mooiheid, inclusief alle bizarre wendingen te omarmen. Toen mijn man ziek werd heb ik besloten dat ik meer moest gaan bijdragen aan ons inkomen. Het is tenslotte enorm moeilijk om te zien dat je gezin in financiële nood komt en je lijf niet langer in staat is om financiële zekerheid voor je kleine kinderen en vrouw te leveren. Ik vind het heerlijk om te ervaren dat ik hem kan ondersteunen door voor hem te doen wat hij het liefste zou doen maar niet meer kan
Toen mijn kind ziek werd was ik dus aan het werk. Vol verwondering zie ik wat een fantastisch en bijzonder mannetje het is, die positief en vol vertrouwen week in week uit in zich laat prikken en daarna de grootst mogelijke troep zin zijn lijf
laat lopen. Daarna doorstaat hij dan alle bijwerkingen zonder klagen. Ik ben zo ontzettend trots op hem en voel dat om me heen op het moment dat ik naast hem loop en mensen duidelijk zien dat hij een heel ziek jongetje is. Hij is namelijk mijn held.
Niemand heeft het voor het uitkiezen in het leven. De vraag is dus ook niet waarom dingen je overkomen, maar hoe je omgaat met de dingen die het leven je voor de voeten gooit.
Ik ben dankbaar voor alles wat anderen voor me doen. Maar ik verbaas me er niet over. De situatie laat zaken die normaal gesproken jaren nemen om te ontwikkelen, in sneltrein vaart aan je voorbij trekken.
Zorg daarom dat je niet aan de zijlijn van je eigen leven komt te staan. Neem het heft in eigen hand. Zorg dat je de onderste steen boven krijgt om elke financiële hulp die beschikbaar is aan te boren. Zorg dat je kinderen dat krijgen wat ze nodig hebben, namelijk een moeder die voor de Duvel nog niet bang is. Zorg dat jouw man alle ruimte heeft om zich te richten om weer gezond te worden. Jij hebt een levenstaak gekregen die jou vraagt om alle kracht die je in je hebt te bundelen. Sta op! Vecht! Laat zien wat je in huis hebt!
Koester alle steun die je krijgt, maar weet dat jij degene die de last te dragen heeft. Geef niet op, want het was niet bij je terecht gekomen als je het niet aankunt. Je krijgt de uitdagingen die je kunt dragen.
Leven in het nu betekent ook dat je accepteert dat het leven niet zo is als je had gedroomd. Het betekent dus niet meer dromen, maar doen!
Ik leef dit elke dag en weet wat het is. Ik wens je toe dat je kunt genieten van de dingen die er zijn en dat je ontdekt wat een kracht er in je schuil gaat.
Heel veel sterkte, Caroline
lieve Roos
Ik werd heel blij van de actie en ik hoop dat de knop van 1 roos zal uitgroeien tot een enorm boeket.
Ook hoop ik, dat jij een piepklein stukje eelt op je ziel hebt, om de "neveneffecten" van enkele berichtjes van je af kunt laten glijden.
Veel sterkte voor jou en jouw dierbaren
liefs Dusty
Lieve Caroline, de geest van je verhaal is uit mijn hart gegrepen. Anderhalf/ twee jaar geleden was mijn moeder ziek en ik heb toen ook ervaren wat jij hier beschrijft. Elke dag gebeurden er wonderen in het proces van het helpen van iemand die geliefd en zo ziek is en dat maakte het toch allemaal ook heel leefbaar en bijzonder. Je bent mijn held ook al ken ik je verder niet. Heel veel sterkte met alles.
@Caroline: Dat is dan ook precies hetgeen dat Roos al bijna tien maanden doet! Daarom is ze mijn held. Veel succes voor je knappe zoontje.
Hi Roos, good to hear from you earlier today - I thought of you as was working...fee x
(she of the squashy bossom)
Dikke knuffel Roos! En ook een voor jou, Caroline.
xx
Lieve Roos, wat een ontwikkelingen hier. Wat ben ik blij dat je vriendin Karen Maezen Miller dit fonds voor jullie in het leven heeft geroepen. Zo simpel eigenlijk. Ik ben geschokt dat dit nog iets anders dan instemming oproept. Het is nodig, jullie hebben het nodig en het is zonder voorwaarden. Hou vol.
Breathing deeply and sending love from my little piece of the planet.
Een reactie plaatsen