My body is still freezing from watching the arrival of Saint Nicholas. The fact that I alternately lifted Little Brother and Big Brother for one and a half hour should have helped - yet my overactive arm muscles couldn't warm my heart.I had to swallow my tears several times. Going to this year's arrival was a clear case of showing my bravery.
I cried last year. And the year before. Big Brother was only nine months old and managed to get his first 'pepernoot' [a typical Saint Nicholas gingerbread-like cookie]. But by the time Saint Nicholas rode by on his white horse, he had fallen asleep in the BabyBjörn and looked the cutest. Ah, reliving your childhood memories through the eyes of your children is obviously an easy tearjerker.
I remember how strangely pale Kenji looked at last year's pictures. How he kept on complaining about not being able to properly lift Big Brother. How utterly exhausted he was, again, and how utterly fed up I was with his ongoing fatigue. The horrible nightmare called acute leukemia had already started and we knew nothing about it yet. I wrote: "Het geluk was even zo groot dat het pijn deed." [For that moment happiness was so vast that it hurt.]
The more the date of Saint Nicholas' arrival approached, the more nervous and sad I became. I knew I had to go there, without Kenji, and be brave. Apparently mama's are blessed with an overdose of bravery.
10 reacties:
De moedigste moeder en vrouw die ik ken-ben Jij.
Ongelooflijk hoe je steeds het moederschap met zoveel kracht uitdraagt en de zorg voor je grote man. Respect-diep respect. Ik wens je voor volgend jaar een sinterklaas-intocht met z'n 4-ren. xxx Sil.
brave, courageous, real and loved by so many all around the world...
Zo ongelofelijk dapper ben je dat je bent gegaan met de jongens. Ik neem mijn pet diep voor je af, sterk mens!
xx
Wat ben je moedig! En wat een fijne moeder en vrouw. Wat je schrijft raakt me diep. En ik heb bewondering voor de kracht en het mooie dat je weet te vinden in de mensen en dingen om je heen. Ondanks de intens verdrietige en moeilijke dingen die jullie ook moeten doorstaan. Er gaat een eindeloze liefde van jou uit. Zo mooi.
Sterkte deze komende tijd.
Moedig en sterk, dat ben je en dat raakt me iedere keer weer.
xx
Looking back, we often see ourselves in less than spectacular light. Your impatience and frustration with Kenji not being able to be strong at the parade - all this gets amplified with the ultimate diagnosis. I hope you able to forgive yourself, be kind to yourself for all that was past. Because really, who knew? Know you know and it gives you time to reflect and perhaps (but I hope not) be hard on yourself for your reactions "then". I don't even know where I am going with this comment other than to give you a virtual hug and keep my own hope lantern burning for you and your family. Much love sent to you across the ocean.
Ik weet wel wat jij op jouw verlanglijstje hebt staan voor in je schoen. Volgend jaar met het hele gezin de intocht van Sinterklaas bekijken. Wat ben je toch een sterke vrouw en een ontzettende lieve en goede moeder. xxx
Liefs,
Ineke
Jij bent zeker gezegend met een overdosis moed, Roos. Petje af voor zoveel moed, liefde en kracht.
Mamas are very brave. And you are beautiful and strong and vulnerable and so loved. Perfectly human.
Een reactie plaatsen