On Tuesday Kenji had a scheduled hospital appointment. Then on Wednesday I had to make an emergency phone call. On Thursday Kenji saw another doctor, who called us back on Friday. Early Saturday morning Kenji called the hospital again and was summoned there immediately. Several hours later he was discharged again. Today another hospital call is scheduled and then what? For the next 48 hours a hospital bed is set aside in his name.
We don't live by the day anymore, we're back to living by the hour. Sublime mindfulness with the oncology ward on speed dial.
Yesterday's breakfast turned into a family meeting where we had to be open to the boys about Kenji's worsened state. Tears were running down our cheeks. Totally collected Big Brother grabbed our hands, mine in his right and Kenji's in his left. Little Brother followed his example and together we formed a circle. Moving on to the next hour.
20 reacties:
Samen staan jullie sterk! Dat uren weer dagen mogen worden. Dagen weer maanden, en maanden weer jaren.
Een cirkel. Geen begin en zeker: geen eind!
Houd elkaar goed vast!
Ik ken jullie niet, maar denk aan jullie.
Laura
Hi Roos, I am thinking of you, following your blog whenever I can. I am so glad that the little ones can find distraction in their day- that must be a relief for you and also for Kenji. Both you and Kenji must constantly worry about them, but it sounds like you are doing the most wonderful job with helping them understand what is happening around them. I just wanted to let you know that you and your family are a shining example of how to face a crisis. I am sending lots of love your way, Monica xxx
Ik weet niet wat te zeggen, Roos. Hou vast en vol aan wat je hebt en wat je weer wil zijn-een warm gezin met Kenji aan het hoofd-Heel veel sterkte en geluk gewenst-xxx-Sil.
IK heb het al meer gezegd, het is zo onmenselijk zwaar, hou elkaar goed vast.
Voor de zoveelste keer staar ik na het lezen van je blog naar het scherm en vraag me af wat ik in hemelsnaam moet schrijven. En weer weet ik het echt niet. Daarom een dikke virtuele knuffel voor jullie viertjes.
roos, wat een klus hebben jullie te klaren. ik lees dit 5 uur nadat je het bericht hebt geplaatst, ik hoop dat het goede uren waren.
ik lees bijna elke dag mee...maar weet niet wat te zeggen...Dit verhaal klinkt mij te bekend in de oren..en toch weet ik niet het juiste te zeggen...alleen maar heeeel veel sterkte! Jullie kunnen met zijn 4en de wereld aan!
Roos, Kenji en de kleine grote mannen, sterkte voor jullie. ((((((virtuele warme omarming))))
Ik wens je sterkte, liefde en kracht...
Poeh .Wat heb ik toch een ontzag voor de manier waarop jij
hier allemaal door heen gaat .Indrukwekkend.Dat je het op kunt schrijven .Zo tot op het bot ,het wezen
Heel veel sterkte hier bij gewenst .Een lieve groet voor jullie. Maamke
Jullie zijn voor eeuwig verbonden door liefde en kracht,je lezers voelen dat en het is fijn dat de jongens dat ook al zo goed voelen en het zo mooi zichtbaar konden maken aan de ontbijttafel gisteren.Voor de jongens lijkt het me fijn dat het Sinterklaastijd is,misschien mogen ze zelfs een keertje extra hun schoen zetten en kunnen ze even gewoon blij zijn.Het is ze zo gegund.
Wat mooi, zo samen hand in hand. Dat dat altijd maar mag blijven.
xx
Wat een vreselijke week was dit voor jullie. Ik hoop dat het de komende week beter zal gaan. Dikke knuffel. Er wordt aan jullie gedacht en voor jullie gebeden! Sterkte
Ik lees dit bericht met tranen in mijn ogen. Ik lees elke dag je blog en ik kan alleen maar zeggen dat ik je een heel sterke vrouw vind. Jullie viertjes zijn in mijn gedachten.
Sacha Albinus
Wat een groot gebaar, van grote broer! Denk aan jullie! Heel veel sterkte!
Oh Roos. Waar gaat dit heen? Oh, oh, oh.
Ik denk aan je.
Nog geen mirror monday, hoop dat alles goed is...
Liefje, nu pas tijd om even rustig je blog bij te lezen, lees ik dit... We gaan snel weer een skypepoging wagen!
Dikke kus!!
Een reactie plaatsen