Is there ever time to sit down and enjoy a freshly made cup of coffee? Or, do I ever make time? In all honesty I have to admit that the latter is often the case.
Obviously this isn't just about a cup of cold coffee. It's about putting myself first, even if it's for a really short time span. To explain to the boys that I need a minute, which means they have to wait (although I skillfully assemble broken cars or Duplo vehicles with one hand, holding my cappuccino in the other).
Yet I feel so bad for Big Brother and Little Brother in these turbulent hospital days, that I don't want to deprive them of anything. As a result I go on and on - both at home and in the hospital - without a break whatsoever.
Dealing with the 'guilt' of taking a few minutes off isn't easy for me. "Guilt is your fabrication", my Zen-teacher wrote months ago. And so I'll chew on that one as if it was handed to me right now - like a cookie to dunk in my coffee.
10 reacties:
Misschien ook voor een deel moeder-eigen, en een stukje karakter? Ik doe het ook, zonder de ziekenhuisbezoekjes. Hoevaak vind ik niet een half kopje thee of koffie? Of mijn boterham, nog een paar happen te gaan. Kinderen gaan meestal toch voor. Op school vergeet ik ook te drinken. Aan het einde van de dag droge lippen door vochttekort. Gewoon te druk met andere dingen.
Toch is het belangrijk dat je goed voor jezelf zorgt. Jij bent de spil van jullie gezin op dit moment, door ook voor jezelf te zorgen zorg je voor je hele gezin!
Ik weet niet eens zeker of dat nu wel uit "schuld" voortkomt. Kleine kinderen in de stress vragen op natuurlijke wijze om alle aandacht, en je moet wel heel sterk in je schoenen staan, wil je daar weerstand aan kunnen en willen bieden.
Dat je het signaleert, is al heel wat. Volgens mij is de volgende stap: jezelf en de kinderen trainen in bewuste time-outs. Dat zij leren even niet te vragen, en jij leert even niet te geven.
(En ook al klinkt dat "wijs", ik ben d'r ook niet altijd goed in.)
Nicki
Ik denk altijd aan de bordjes aan boord van een vliegtuig: in geval van nood, zorg eerst voor jezelf en dan voor je kinderen...
Ik volg Flowtops, ben het met haar eens.
Soms kan je ook geruststelling bieden zonder daaraan anndacht te koppelen. Bv. als je een koffie drinkt wel je arm om een kind wat bij je komt staan heen slaan maar hem niet aankijken en verder gaan met je focus op wat je aan het doen bent. Dan zijn ze wel gerustgesteld maar zonder dat er energetisch gezien echt aandacht voor is.
Als jij het rot vindt voor hun dat zij dit mee moeten maken dan wordt dat voor hun een ingang om jou te "bespelen" het is voor jou ook rot maar het is nu eenmaal zoals het is je kunt er alleen maar het beste van maken.
Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Zeg ik dan.
Ik denk dat veel moeders dit herkennen, ook zonder de enorme stress die in jullie leven is, ik in ieder geval! Ik wens je liefs en warme koffie ;-)
Als het zou kunnen, maakte ik je een lekker tasje koffie ;)
Het welbekende moeders aan de kant schuiven voor alles en iedereen. We doen t zelf en erkennen dat ook, alleen ermee stoppen is moeilijker dan we denken. Ook is het fijn jezelf als onmisbaar te "zien".
Toch moet je ook jezelf niet vergeten en verzorgen. Jezelf, daar heb je er maar een van. Zeg ik dan weer altijd. En je kinderen ook =)He mijn koffie is alweer op.
Een lekkere kop koffie doet vaak wonderen, dat weet ik uit ervaring;-)
En omdat de koffie hier ook vaak koud gedronken werd, drink ik nu gezamenlijk met de kinderen; zij diksap met fruit en ik warme koffie. Heerlijk! Dat gun ik jou ook toe.
Een reactie plaatsen