From sadness.
From exhaustion.
From sadhaustion - because where one begins, the other ends and vice versa.
My mood was way below zero. The 24 hours in bed were divine: the fever and the vomiting were the combined free card I had been needing for weeks. But where both Big Brother and his uncle (the happy trooper who cleaned up his nephew's vomit) managed to get rid of the virus after a day or so, I was knocked down entirely. Sheer exhaustion prevented me from recovery and the slightest movement caused dizziness and nausea again.
Calling for help was the hardest thing I did. The second day it was even harder, not to mention the third. And on day four I still was as helpless as when fever hit me. To be surrounded by two toddlers who wake you up several times at night and cry, fight and whine non-stop while you are too tired to get engaged in play or take them outside, made me feel a total prisoner. Not to mention the fact that I haven't been able to visit Kenji in days and that sharing my frustration and sadness over the phone was a bad idea...
I need my hammock back - and fast. However, another break to catch up on sleep is nowhere in sight.
11 reacties:
Oh Roos, it is so hard to offer any helpful words. 'Hang in' is all I can say, you are doing your very best, that is all anyone in your situation can do. Hopefully you will feel a little better very soon, so you will have a bit more energy to get through. Glad to hear you had some help, I am sure people are more than willing to be of assistance and will not hesitate or find it trouble when you ask for help. Dont beat yourself up for asking! Full of admiration for you Roos and for your beloved Kenji and your two boys.
X from Stockholm
Ofcourse you are exhausted!!! For a year you have had to take the highroad at every crossing. Amidst fear, trepidation, a constantly changing landscape and a humoungous workload. You have lived under constant stress (to a degree).
All that is hard not just for your mental capacities but for a body as well. So when your body gave up all else caved in. No wonder. It's a huge miracle your body held out so long. Maybe it's time to visit your wonderful GP (or ask him to come by)?
I'm sorry that you and Kenji have had to miss seeing eachother in person for so long. I have two hammocks you could borrow (we only use them in summer).
A big warm bearhug for all of you.
Lieve Roos, wat moet dit zwaar zijn....zo alleen, zo verdrietig, ziek en moe
Ik sla een virtuele arm om je heen en hoop dat de virussen heel snel jullie huis gaan verlaten. Pas goed op elkaar
xx
You poor thing being so ill... yuck...
Hang in there, wishing you lots of health for you and your boys and without saying I pray for your Kenji regularly...
Veel liefs xxx
Lieve Roos, op het gevaar af om te bemoeierig te zijn: huur alsjeblieft voor een of meer dagen nog een babysitter in. Hoef je je niet schuldig te voelen, kun je gewoon iemand betalen. Ik heb nog wat gedoneerd op het Raising Roses-fund, misschien willen anderen dat ook doen. Zorg alsjeblieft een beetje voor jezelf, dit klinkt als te veel, te zwaar.
Sterkte, liefs, annet
arme, arme ziel. en wat is wijsheid... pfft. logeeruitje voor de boys? als het ze goed wordt uitgelegd? ze zijn immers zo wijs voor hun jaren (hoe oneerlijk het ook is dat ze zo vroeg zo wijs hebben moeten worden) poe hee, ik zou het ook even allemaal helemaal niet meer weten...
Zwaar Roos. Je moet al zo veel alleen. Nu moet je ook nog alleen ziek zijn.
Wél, hoe lastig ook, hét moment om idd je hulptroepen in te roepen.
Het is lastig he, van je ideeen af te moeten stappen. Teletubbies waar je het eigenlijk niet wenste en hulp waar je het liever alleen had gedaan.
Denk aan je.
Liefs Roos, bakken vol liefs en rust.
Ineke
Lieverd, jij moet nu eerst beter worden; voel je niet schuldig dat je de jongens niet mee naar buiten kunt nemen, of dat je niet met ze kunt spelen. Kindernet is er (nu) ook voor jou; daar lopen ze echt geen blijvende schade van op (Heidi, Nils Holgersson etc).
En roep inderdaad hulp in; voor jou moeilijk, maar voor de 'omstanders' die zich al zo machteloos voelen vanwege het verdriet en de zorgen om Kenji, heerlijk om nu IETS te kunnen doen.
Sterkte & beterschap!
Hoe zwaar kan het zijn??? Het allerbelangrijkst is dat jij nu opknapt. De spil van alles. Hoe graag je Kenji en de jongens ook wil steunen. Ook jij bent maar een mens. Veel sterkte-Roos.
beterschap!!!!!
een buurt vrouw
Een reactie plaatsen