"Yeah!!" concurred Little Brother.
Hearing the truth spoken to you like that is nothing else but heartwrenching.
Well, luckily for the boys, the newest medical plan of approach comes down to Kenji staying hospitalized for weeks on end. Plenty of opportunity for them to spend some quality time with mama, who won't be distracted by caring for papa.
The problem is that I'm distracted by grief now. It isn't the time span of the hospitalization per se, but the ever increasing distance between our life with cancer before the transplantation and the one after. Kenji drifts away further and further and I am facing more and more 'us-things' on my own. In some aspects the solo life I feared so much has already begun - that painful realization momentarily takes my breath away.
15 reacties:
een arm om je schouder, van heel ver weg, maar niet minder gemeend...
Lieve Roos-wat ontzettend shit-als je zeker zou weten dat alles goed zou komen-zou alles anders zijn?! Dan weet je waar je het voor doet en moet. En ook de brothers hebben behoefte aan persoonlijke aandacht. Het lijkt mij elke dag een gevecht en tweestrijd: wie nu wat?! Sterkte Roos-xxx-Sil.
Wat vervelend dat je met zo'n angst moet leven. Iedere dag weer het gevecht. Heel veel sterkte. Woorden schieten tekort.
Ik houd samen met jou even mijn adem in, dit is breathtaking inderdaad.
Ik wens je sterkte en de kracht om er te zijn, voor Kenji, voor je jongens, maar vooral voor jezelf, liefs Roelien
Liefs Roos.
Ineke
Lieve Roos,
Sterkte met sterk zijn. Blijf aan je denken
Esther
Heel veel kracht voor jou en al je mannen. Lfs Maaike
gelukkig gooi je het eruit en krop je je angst niet op...want een angst is het...een virtuele knuf en een virtuele arm...voor jou hou vol, hou vast!!! Dikke kus Cinderell@
Zo'n ongelooflijke realiteit. Terwijl je kids staan te springen om leuke dingen is er die confrontatie met wat je mist en waar je bang voor bent. Take care girl,
Carolien
Hi lieverd, ik hoop echt dat je veel hebt aan je lieve zen- lerares. Wat heb jij 'a lot on your plate'. Hug, xx
you'll get there. om met Loesje te spreken: 'als ik het even niet meer weet doe ik altijd een stapje vooruit'. one day at a time, enzo. heel veel sterkte.
Ach die kinderen, die niet tegengehouden kunnen worden met leven, terwijl dat juist pijnlijk aan het licht brengt hoe groot het verschil aan het worden is....... Sterkte en veel wijsheid in je verdriet.
wat een droef gevoel :(
Ik wou dat ik dat allemaal in orde kon toveren ...
I'm thinking of you as you start this next chapter. I hope they are taking good care of Kenji, while you spend that precious time with your family at home.
There's no easy answer is there? hard either way. But the most important thing is that Kenji gets the treatment he needs...and you have made that happen.
Lots of love to you...fee x
Heel herkenbaar.
Een reactie plaatsen